و أحبّ الآخرة و أهلها،

قال: يا ربّ، و من أهل الدنيا و أهل الآخرة؟ 

قال: أهل الدنيا من كثر أكله و ضحكه و نومه و غضبه، 

قليل الرضا، 

لا يعتذر إلى من أساء إليه، و لا يقبل معذرة من اعتذر إليه،

کسلان عند الطاعة

شجاع عند المعصية،

أمله بعيد، 

و أجله قريب، 

لا يحاسب نفسه، 

قليل المنفعة، 

كثير الكلام، 

قليل الخوف، 

كثير الفرح عند الطعام.

و أنّ أهل الدنيا لا يشكرون عند الرخاء، 

و لا يصبرون عند البلاء، 

كثير الناس عندهم قليل،

يحمدون أنفسهم بما لا يفعلون، 

و يدعون بما ليس لهم، 

و يذكرون مساوئ الناس. 

قال: يا ربّ هل يكون سوى هذا العيب في أهل الدنيا حمد؟ 

قال: يا أحمد، 
إنّ عيب أهل الدنيا كثير، فيهم الجهل و الحمق، 

لا يتواضعون لمن يتعلّمون منه، و هم عند أنفسهم عقلاء و عند العارفين حمقاء. 

يا أحمد، إنّ أهل الآخرة رقيقة وجوههم، 

كثير حياؤهم، 

قليل حمقهم، 

كثير نفعهم، 

قليل مكرهم، 

الناس منهم في راحة، و أنفسهم منهم في تعب، 

كلامهم موزون، 

محاسبون لأنفسهم يتعبون لها، 

تنام أعينهم و لا تنام قلوبهم، 

أعينهم باكية و قلوبهم ذاكرة، 

إذا كتب الناس من الغافلين كتبوا من الذاكرين. 

في أوّل النعمة يحمدون و في آخرها يشكرون، 

دعاؤهم عند اللَّه مرفوع و كلامهم مسموع، 

تفرح الملائكة بهم يدور دعاؤهم تحت الحجب، 

يحبّ الربّ أن يسمع كلامهم كما تحبّ الوالدة ولدها، 

و لا يشتغلون عنه طرفة عين، 

و لا يريدون كثرة الطعام و لا كثرة الكلام و لا كثرة اللباس، 

الناس عندهم موتى، 

و اللَّه عندهم حيّ كريم لا يموت، 

يدعون المدبرين كرما و يزيدون المقبلين تلطّفا، 

قد صارت الدنيا و الآخرة عندهم واحدة. 

الجواهر السنية-كليات حديث قدسى، ص: 385 



اى احمد، من دنيا و اهل دنيا را دشمن مى‏دارم و از آنها بدم مى‏آيد 

ولى آخرت و اهل آخرت را دوست مى‏دارم. 

حضرت محمد عرض مى‏كند: خداوندا، اهل دنيا كدامند و اهل آخرت كدام؟ 

خداوند مى‏فرمايد: اهل دنيا كسى است كه زياد بخندد و زياد بخوابد و زياد

خشمناك بشود 

و كمتر راضى باشد و به هر كس بدى كند، از او معذرت نخواهد 

و هر كس از او معذرت بخواهد آن را قبول نكند. 

هنگام اطاعت خداوند كسل است ولى موقع ارتكاب گناه شجاع و جرى است. 

آرزوهاى دور و دراز دارد، در صورتى كه مرگش به وى نزديكتر است. 

از نفس خود حساب نمى‏كشد. 

زياد حرف مى‏زند ولى نفعش به مردم كم است. 

از خدا نمى‏ترسد ولى هنگام مشاهده غذا شاد و خندان مى‏شود. 

بدان كه اهل دنيا هنگام رفاه و وسعت رزق به خداوند شكر نمى‏كنند و در مقابل

بلاها هم صبر نمى‏كنند. 

خود را با آن كارهايى كه عمل نمى‏كنند تعريف مى‏نمايند 

و مردم را به چيزهايى دعوت مى‏كنند كه خودشان ندارند و بديهاى ديگران را به

رخشان مى‏كشند. 

حضرت محمد عرض مى‏كند: خداوندا، غير از اين عيبها آيا در اهل دنيا خوبى هم

هست؟ خداوند مى‏فرمايد: اى محمد، عيوب اهل دنيا زياد است. 

در وجود آنها جهالت و حماقت هست و در مقابل كسى كه به آنها تعليم مى‏دهد

تواضع نمى‏كنند و هم در نفس خود خود را عالم مى‏دانند ولى آنها در نزد عرفا جاهلند. 

اى احمد، اما اهل آخرت سيماى آنها نرم و مهربان است، 

حيايشان زياد است‏ 

كمتر حماقت دارند، به مردم نفعشان زياد است و مكر و كيدشان كم، 

مردم از جانب آنها در امان هستند ولى خود آنها از مردم رنج مى‏برند، 

سخنانشان سنجيده و حساب شده است. 

هميشه از خود حساب مى‏كشند و به نفس خود رنج مى‏دهند و آن را سرزنش

مى‏كنند. 

چشمانشان مى‏خوابد ولى دلهايشان بيدار است. 

اغلب از خوف خدا گريه مى‏كنند و هميشه به ذكر خداوند مشغولند. 

وقتى كه مردم را كاتبان اعمالشان، غافل مى‏نويسند آنها را ذكر گويان

مى‏نويسند. 

در اول استفاده از نعمت به خدا حمد مى‏گويند و در آخر هم شكر مى‏كنند. 

هميشه دعاى آنها به سوى خداوند صعود مى‏كند و سخنان آنها شنیده می

شود. 

ملائكه‏ها بوسيله دعاى آنان در زير حجابهاى ملكوتى شاد و خرمند. 

خداوند دوست دارد هميشه سخنان آنها را بشنود، همان طورى كه پدر از

شنيدن صداى فرزندش خوشش مى‏آيد. 

حتى به مدت يك چشم به هم زدن هم از خداوند غافل نيستند. 

نه به طعام زياد علاقه دارند و نه به زياد حرف زدن و نه به زيادى لباس. 

همه مردم در نزد آنها مرده هستند، فقط خداوند است كه در نزد آنها زنده و

بخشنده‏اى است كه هرگز نمى‏ميرد.

به كسانى كه از آنها رو گردان شوند، كرم مى‏كنند و هر كس بر آنان رو آورد، محبت بيشتر مى‏نمايند. 

دنيا و آخرت در نزد آنها يكى است (يعنى آنها دنيا را فقط براى آخرت

مى‏خواهند). 
الجواهر السنية-كليات حديث قدسى، ص: 394

2.آنچه متغیر میباشد حوادث روزگار است ؛ یعنی مفاهیم ومعانی مربوط به قرآن ثابت است , ولی مصداق  های آن تبدیل وتغییر میپذیرند  پس از انجاکه مصادیق مفاهیم ثابت دین بر حسب زمانها و مکان ها متغیرند بایستی آن مفاهیم ثابت را بر این مصادیق متغیر تطبیق داد  وچون وضع کننده قوانین الهی ؛آفریدگار جهان است و او به نیاز های بشر در هر عصری و هر مکانی احاطه کامل دارد و محدود به زمان ومکان نیست ؛ قوانین اسلامی را بر اساس اصول تغییر ناپذیر وثابت وضع نموده است و قواعد کلی را برای بشر بیان کرده است ؛ لگکن جزئیات احکام را که قابل استنتاج از آن اصول ثابت است و در موقعیت های مختلف متفاوت می باشد , مطرح نکرده است . از این رو نسبت به بسیاری از موضوعات ایه یا روایت نداریم , مانند مسائل مستحدثه بیمه , مجازات قاچاق , قانون چک , شبیه سازی و…. این ها از مسائلی هستند که بصورت جزئی در آیه یا روایتی از آنها بحث نشده است ؛ ولی امامان معصوم باب اجتهاد را برای ما باز گذاشته اندتا باتوجه به اصول  ثابتی که بیانگر تمام مسائل مورد نیاز بشر می باشند بتوانیم پاسخ گوی این فروع باشیم  برای مثال قرآن کریم فرموده ” ولا تاکلوا اموالکم بینکم بالباطل ” بقره آیه 188  یعنی نقل وانتقال ها(خرید وفروش ها)  نباید بیهوده صورت بگیرد یعنی اگر شما مال یا ثروتی مشروع بدست آوردید و خواستید آن را به دیگری منتقل کنید , این نقل وانتقال باید به صورتی باشد که از نظر اجتماعی شکل مفیدی داشته باشد  ویکی از نیاز های اصلی افراد جامعه را رفع کند .اکنون اگر کسی بخواهد با پولی که شرافتمندانه بدست آورده , کالایی بی مصرف وبی فایده بخرد ,معامله او از نظر قرآن باطل است اما اگر زمانی بیاید که بر اثر پیشرفت دانش می توان  از آنچه تاکنون فایده ای نداشته استفاده صحیح کرد در آن صورت معامله ای که تا دیروز حرام بوده به معامله صحیحی تبیل می شود . مثلا خرید وفروش خون را در گذشته حرام میدانستند ولی در این زمان که برای نجات مجروحان و بیماران مورد استفاده قرار میگیرد جایز میدانند . نظیر این مساله فراوان است که اینجا مجال بیان آن نیست .

در انطباق احکام کلی با مصادیق جدید , این اجتهاد است که نقش اصلی را دارست . وظیفه فقیه جامع الشرایط این است که بدون انحراف از اصول کلی مسائل جزئی و متغییر وتابع زمان را بررسی کند و براساس همان احکام  وچهار چوبها ی اصلی که وحی عرضه نموده است احکام مناسب را صادر کند.

3. وضع قوانین در اسلام بصورت قضایای حقیقیه است به این معنا که اسلام احکام را روی طبیعت اشیا برده و نظر به افراد آن ندارد مثلا حرمت را روی ظبیعت ربا برده است نه ربای خاصی  و به همین جهت همان طور که حرمت ربا ,ربای ساده در عصر نزول قرآن را دربر میگیرد ,شامل رباهای متداول در جامعه امروزی هم میشود ؛ولی آنچه مهم است این است که فقیه تشخیص دهد این نوع معامله در این عصر داخل در طبیعت ربا هست یا نه

بنا بر این قوانین واحکام کلی شریعت اسلام ثابت است و زمان ومکان آن ها را تغییر نمی دهد «حلال محمد حلال الی یوم القیامه و حرامه حرام الی یوم القیامه »کافی جلد 1ص58

فلسفه احکام تدوین سید هلی هاشمی نسلجی

وَ إِذا سَأَلَکَ عِبادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِیبٌ أُجِیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْیَسْتَجِیبُوا لِی وَ لْیُۆْمِنُوا بِی لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ (البقرة/۱۸۶)‏

و هرگاه بندگانم از تو درباره من پرسند (بگو:) همانا من نزدیکم؛ دعاى نیایشگر را آنگاه که مرا مى‏ خواند پاسخ مى‏ گویم. پس باید دعوت مرا بپذیرند و به من ایمان آورند، باشد که به رشد رسند

. برخى افراد از رسول خدا صلى الله علیه وآله مى‏ پرسیدند: خدا را چگونه بخوانیم؟ آیا خدا به ما نزدیک است که او را آهسته بخوانیم و یا اینکه دور است که با فریاد بخوانیم؟! این آیه در پاسخ آنان نازل شد. دعا کننده، آنچنان مورد محبّت پروردگار قرار دارد که در این آیه، هفت مرتبه خداوند تعبیر خودم را براى لطف به او بکار برده است: اگر بندگان خودم درباره خودم پرسیدند، به آنان بگو: من خودم به آنان نزدیک هستم وهرگاه خودم را بخوانند، خودم دعاهاى آنان را مستجاب مى‏ کنم، پس به خودم ایمان بیاورند ودعوت خودم را اجابت کنند. این ارتباط محبّت‏آمیز در صورتى است که انسان بخواهد با خداوند مناجات کند. دعا کردن، همراه وهمرنگ شدن با کلّ هستى است.

طبق آیات قرآن، تمام هستى در تسبیح و قنوت هستند؛ «کلّ له قانتون»( بقره، ۱۱۶٫) و تمام موجودات به درگاه او اظهار نیاز دارند؛ «یَسئله مَن فى السموات والارض»( الرحمن، ۲۹٫) پس ما نیز از او درخواست کنیم تا وصله ‏ى ناهمگون هستى نباشیم. قرآن درباره دعا سفارشاتى دارد، از آن جمله: ۱- دعا و درخواست باید خالصانه باشد. «فادعوا اللّه مخلصین له الدین»( غافر، ۱۴٫) ۲- با ترس و امید همراه باشد. «وادعوه خوفاً وطمعاً»( اعراف، ۵۶) ۳- با عشق و رغبت و ترس توأم باشد. «یدعوننا رغباً و رهباً»( انبیاء، ۹۰) ۴- با تضرّع و در پنهانى صورت بگیرد. «ادعوا ربکم تضرعاً و خفیة»( اعراف، ۵۵) ۵ – با ندا و خواندنى مخفى همراه باشد. «اذ نادى ربّه نداء خفیاً»( مریم، ۳) در اصول کافى، صدها حدیث در اهمیّت، نقش وآداب دعا، توجّه واصرار وذکر حاجت‏ها هنگام دعا ودعاى دسته جمعى وایمان به استجابت آن آمده است.( کافى، ج‏2، کتاب الدعا)

عارف گرانقدر، حضرت آیت الله شیخ حسنعلی نخودکی درباره شرایط دعا کردن می گوید: «بدان ای عزیز که دعا را نیز چون امور دیگر آدابی است که با رعایت آن به استجابت نزدیک تر می شود. طهارت بدن از حدث و خبث و استعمال بوی خوش و تشرف به مساجد و بقاع متبرکه دعا را به استجابت می رساند… نیز دادن صدقه به محتاجان و توجه به خانه خدا از آداب دیگر دعاست.

کسی که دست به دعا برمی دارد باید که به خداوند و حصول حاجت خود از سوی پروردگار عالم حسن ظن داشته باشد و با تمام وجود و از عمق قلب خویش دعا کند چرا گاهى دعاى ما مستجاب نمى‏ شود؟ عدم استجابت دعاى ما به خاطر شرک یا جهل ماست.

در تفسیر المیزان مى‏ خوانیم که خداوند در این آیه مى‏ فرماید: «اجیب دعوة الداع اذا دعان» خودم اجابت مى‏ کنم دعا کننده‏ اى را که فقط مرا بخواند و با اخلاص تمام، از من طلب خیر کند. پس اگر دعا مستجاب نشد، یا به جهت آن است که ما از خداوند خیر نخواسته‏ ایم، و در واقع براى ما شرّ بوده و یا اگر واقعاً خیر بوده، خالصانه و صادقانه از خداوند درخواست نکرده ‏ایم و همراه با استمداد از غیر بوده است. و یا اینکه استجابت درخواست ما، به مصلحت ما نباشد که به فرموده روایات، در این صورت به جاى آن بلایى از ما دور مى‏ شود و یا براى آینده ما یا نسل ما ذخیره مى‏ شود و یا در آخرت جبران مى‏ گردد. در اصول کافى مى‏ خوانیم: کسى که غذاى حرام بخورد، یا امر به معروف ونهى از منکر نکند ویا از سر غفلت وبى‏ اعتنایى دعا کند، دعایش مستجاب نمى‏ گردد. معناى دعا، ترک کسب و کار نیست، بلکه توکّل به خداوند همراه با تلاش است. لذا در حدیث مى‏ خوانیم: دعاى بیکار مستجاب نمى‏ شود. شاید قرار گرفتن آیه‏ ى دعا در میان آیات روزه به خاطر تناسب بیشترى است که ماه خدا با دعا دارد. با اینکه کارهاى خداوند قانون‏مند و براساس عوامل و سنّت ‏هاى ثابت است، پس دعا چه نقشى دارد؟ همانگونه که انسان در سفر، حکم نماز و روزه‏ اش غیر از انسان در وطن است، انسان دعا کننده با انسان غافل از خدا متفاوت هستند و سنّت خداوند لطف به اوّلى است، نه دوّمى. آرى، دعا و گفتگو با خداوند، ظرفیّت انسان را براى دریافت الطاف الهى بیشتر مى‏ کند. همانگونه که توسل و زیارت اولیاى خدا، شرایط انسان را عوض مى‏ کند.

چنانکه اگر کودکى همراه پدر به مهمانى رود، دریافت محبّتش بیش از آن خواهد بود که تنها برود. بنابراین دعا، زیارت و توسل، سبب تغییر شرایط است، نه برهم‏ زدن سنّت‏ هاى قطعى الهى. دعا کردن، همراه وهمرنگ شدن با کلّ هستى است. طبق آیات قرآن، تمام هستى در تسبیح و قنوت هستند؛ «کلّ له قانتون» و تمام موجودات به درگاه او اظهار نیاز دارند؛ «یَسئله مَن فى السموات والارض»پس ما نیز از او درخواست کنیم تا وصله ‏ى ناهمگون هستى نباشیم آداب دعا از زبان آیت الله نخودکی کسی که دست به دعا برمی دارد باید که به خداوند و حصول حاجت خود از سوی پروردگار عالم حسن ظن داشته باشد و با تمام وجود و از عمق قلب خویش دعا کند.

عارف گرانقدر، حضرت آیت الله شیخ حسنعلی نخودکی درباره شرایط دعا کردن می گوید: «بدان ای عزیز که دعا را نیز چون امور دیگر آدابی است که با رعایت آن به استجابت نزدیک تر می شود. طهارت بدن از حدث و خبث و استعمال بوی خوش و تشرف به مساجد و بقاع متبرکه دعا را به استجابت می رساند… نیز دادن صدقه به محتاجان و توجه به خانه خدا از آداب دیگر دعاست. کسی که دست به دعا برمی دارد باید که به خداوند و حصول حاجت خود از سوی پروردگار عالم حسن ظن داشته باشد و با تمام وجود و از عمق قلب خویش دعا کند. به وسیله روزه اندرون از حرام خالی دارد و توبه از گناهان را تجدید کند و در دعا اصرار ورزد و حاجت خویش به زبان بازگوید و با خشوع و گریه نیاز به درگاه بی نیاز برد و حاجت برادران اهل ایمان را مقدم دارد و دعای خود را با اسمای اعظم الهی همراه کند و از مدح و ثنای پروردگار خود فرونگذارد و در آغاز و انجام دعای خود بر محمد(صلی الله علیه وآله) و دودمانش صلوات و درود فرستد…

[1] بقره، آیات 31 تا 33، یوسف، آیه 22، طه، آیه 114، زمر، آیه 9، مجادله، آیه11
[2] حجر، آیه 29، ص، آیه72
[3] نمل، آیه 49
[4] کهف، آیه 65
[5] بقره، آیات 30 تا 33
[6] انبیاء، آیه 74، بقره، آیات 120 و 147، مریم، آیات 41 و 43 و آیات بسیار دیگر
[7] رعد، آیه43؛ الکشف و البیان، ثعلبی، ج5، ص303؛ شواهد التنزیل، حسکانی، ج1، ص400
[8] نمل، آیه40
[9] بقره، آیات103 و 184 و 280؛ توبه، آیه41؛ نحل، آیات41 و 95؛ قصص، آیه80؛ عنکبوت، آیات 16 و 64؛ صف، آیه11؛ جمعه، آیه9
[10] بحارالانوار، ج 78؛ ص 119
[11] اسرا ء، آیه 85
[12] طه، آیه 114
[13] کهف، آیات 65 تا 78
[14] اعراف، آیات 175 و 176

کیهان فرهنگی

طبري آورده است كه: «ابوبكر صديق رضي الله عنه داراي چهار فرزند بود كه همه آنها را در دوره جاهليت به دنيا آمده بودند.»

اگر عايشه قبل از بعثت به دنيا آمده باشد با احتساب 13 سال بعثت و دو سال بعد از هجرت و اينكه عايشه پيش از بعثت با جبير ازدواج نموده بود

(فرض همان شش سالگي كه به دروغ نسبت داد )و پس از بعثت بعنوان بيستمين زن ايمان آورنده شناخته شده بود ميبايست سن او حداقل 21 سال بوده باشد .

21= 13+2+6

- سال ازدواج با پيامبر

وتزوج رسولُ الله صلى الله عليه وسلم، بعد خديجة، سودة بنت زَمعة بن قيس، من بني عامر بن لؤي،قبل الهجرة بأشهر… فكانت أول امرأة وطئها بالمدينة

.رسول خدا بعد از خديجه، چند ماه قبل از هجرت با سوده بنت زمعه ، ازدواج كرد و او نخستين همسري بود كه رسول خدا در مدينه با او همبستر شد

.البلاذري، أحمد بن يحيي بن جابر متوفاي279هـ،أنساب الأشراف، ج 1 ، ص 181، طبق برنامه الجامع الكبير.

از طرف ديگر ذهبي مدعي است كه سودة بن زمعه، چهار سال تنها همسر رسول خدا بوده است .
وتوفيت في آخر خلافة عمر ، وقد انفردت بصحبة النبي صلى الله عليه وسلم أربع سنين لا تشاركها فيه امرأة ولا سرية ، ثم بنى بعائشة بعد … .
سوده در سال آخر خلافت عمر از دنيا رفت، او چهار سال تنها همسر رسول خدا بود ، هيچ زني و هيچ كنيزي در آن چهار سال
با سوده در اين امر شريك نبود، سپس رسول خدا با عائشه ازدواج كرد.

الذهبي، شمس الدين محمد بن أحمد بن عثمان، تاريخ الإسلام ووفيات المشاهير والأعلام، ج 3 ، ص 288 ، تحقيق د. عمر عبد السلام تدمرى، ناشر: دار الكتاب العربي - لبنان/ بيروت، الطبعة: الأولى، 1407هـ -.

در نتيجه ، عايشه در سال چهارم هجرت- چهار سال بعد از ازدواج رسول خدا با سود-با آن حضرت ازدواج كرده است.

- خواستگاري نشدني (پيمان برادري ابوبكر)

از نخستین تناقضهای بسیار صریح موجود در روایتهای نقل شده در بخاری و برخی منابع دیگر درباره جریان ازدواج پیامبر اسلام با عایشه جریان خواستگاری عایشه توسط پیامبر از پدرش ابو بکر است آنچه درستی این روایت را از پایه با مشکل روبرو میکند :
حديث خطبة عائشة فمنها : ما رواه في كتاب النكاح عن عروة أن النبي - صلى الله عليه وآله وسلم - خطب عائشة ، فقال له أبو بكر : إنما أنا أخوك ، فقال : « أنت أخي في دين الله وكتابه وهي لي حلال . صحيح البخاري كتاب النكاح باب تزويج الصغار رقم 5081
در این روایت ابو بکر در پاسخ خواستگاری پیامبر از دخترش عایشه در پاسخ پیامبر میگوید که چنین چیزی شدنی نیست زیرا که من برادر شما هستم- اشاره به پیمان برادری ابوبکر با پیامبر .مشكلی که این روایت با آن روبروست آنستکه جریان خواستگاری چنانچه عایشه مدعی است پیش از هجرت پیامبر به مدینه و در مکه اتفاق افتاده است !اما پیمان برادری میان مسلمانان چنانکه پیامبر آنرا بست در مدینه و پس از هجرت از مکه به مدینه رخ داد!
حالا چگونه ممکن است پیمان برادری که بعدا در مدینه بسته شده در اینجا و پیش از وقوع مورد استناد ابوبکر قرار گیرد خوب باید از عایشه وبخاري پرسید.

- حسادت عايشه به ديگر زنان پيامبر

چنانکه معروف است عایشه دچار حسد فوق العاده زیادی نسبت به بقیه همسران پیامبر بوده و گاه و بیگاه چنین احساسی را ابراز میکرده از جمله:
وقال ابن حجر : إن عائشة كانت تغار من نساء النبي وكانت تغار من خديجة أكثر . فتح الباري ح‍ 7 / 136
ابن حجر میگوید: عایشه نسبت به دیگر زنان پیامبر بویژه خدیجه بسیار حسادت میورزید

عن عائشة قالت : كان رسول الله صلى الله عليه وسلم لا يكاد يخرج من البيت حتى يذكر خديجة . فيحسن الثناء عليها. فذكرها يوما ” من الأيام فأدركتني الغيرة . فقلت : هل كانت إلا عجوزا ” ، فقد أبدلك الله خيرا ” منها ، فغضب ، ثم قال : لا والله ما أبدلني الله خيرا ” منها ، آمنت بي إذ كفر الناس . وصدقتني إذ كذبني الناس ، وواستني في مالها إذ حرمني الناس . ورزقني الله منها أولادا ” إذ حرمني أولاد النساء ، قالت عائشة : فقلت في نفسي لا أذكرها بسيئة أبدا “
* أحمد وإسناده حسن ( الزوائد 224 / 9 ) وابن عبد البر وابن كثير -البداية والنهاية 92
عايشه میگوید: پیامبر از خانه بیرون نمیشد مگر انکه از خدیجه یادی کند ئ او را به نیکی یاد فرماید پس در روزی از روزها دچار حسادت فراوان نسبت به او شده و گفتم ای پیامبر مگر خدیجه چیزی بیش از یک پیرزن بود؟! پس پیامبر خشمگین شده و فرمود : نه به خدا قسم خدا بهتر از خدیجه به من نداد…..

عن عائشة قالت : ما غرت على امرأة كما غرت على خديجة ، وما بي أن أكون أدركتها . ولكن لكثرة ذكر رسول الله ” صلى الله عليه وآله وسلم ” إياها ، وإن كان ليذبح الشاة ؟ فيتبع بذلك صدائق خديجة يهديها لهن. *صحيح البخاري ج 9 ص 292 ، و ج 5 ص 48 ، و ح 7 ص 47 ، و ج 8 ص 15 ، وصحيح مسلم ج 7 ص 134 و 133 ، وأسد الغابة ج 5 ص 438 ، والمصنف ج 7 ص 493 ، والاستيعاب هامش الإصابة ج 4 ص 286 ، وصفة الصفوة ج 2 ص 8 ، عن البخاري ، ومسلم ، وتاريخ الاسلام للذهبي ج 2 ص 153 ، والبداية والنهاية ج 3 ص 12.
عايشه میگوید: به هيچ زنی به اندازه خدیجه حسادت نورزیدم با انکه او را هرگز ندیده بودم …

وقد ذكر النبي ” صلى الله عليه وآله وسلم ” خديجة يوما ، فغارتأم المؤمنين ، فقالت : هل كانت إلا عجوزا أبدلك الله خيرا منها ؟ وفي لفظ مسلم : ” وما تذكر من عجوز من عجائز قريش ، حمراء الشدقين ، هلكت في الدهر ، أبدلك الله خيرا ممنها ” ؟ فغضب ” صلى الله عليه وآله وسلم ” ، ‹ صفحة 292 › حتى اهتز مقدم شعره ، ثم قال : لا والله ، ما أبدلني الله خيرا منها الخ الرواية.
روزی پیامبر از خدیجه یاد کرد پس عایشه از خشم و خسادت بر آشفته و گفت:…..
*صحيح مسلم ج 7 ص 134 ، لكنه لم يذكر جوابه ” صلى الله عليه وآله وسلم ” وأسد الغابة ج 5 ص 857 / 558 و 438 والإصابة ج 4 ص 283 ، والاستيعاب هامشها ج 4 ص 286 / 287 ، وصفة الصفوة ج 2 ص 8 ، ومسند أحمد ج 6 ص 117 ، وليراجع البخاري ج 2 ص 202 ط سنة 1309 ه‍ . ق والبداية والنهاية ج 3 ص 128 واسعاف الراغبين بهامش نور الابصار ص 96 .

وقال العسقلاني والقسطلاني : ” وأن عائشة كانت تغار من نساء النبي ” صلى الله عليه وآله وسلم ” ، لكن كانت تغار من خديجة أكثر ” .
* فتح الباري ج 7 ص 102 ، وإرشاد الساري ج 6 ص 166 و ج 8 ص 113 .
عايشه نسبت به دیگر زنان پیامبر حسادت میورزید اما نسبت به خدیجه بیشتر…

نمونه هاي چنین حسادتهایی در تاریخ عایشه فراوان است اما آنچه برای ما مهم است آنستکه کسیکه داری چنین حسادتی بوده بی شک برای قیاس و به رخ کشیدن و ارضای حس برتری جویی هم که بوده باید جهت مقایسه هم که شده سن همسر دیگر -همزمان- را نیز روایت میکرده که مثلا من شش ساله و بودم و همسر دیگری مثلاٌ 30 ساله.اما میبینیم در هیچ جا عایشه اشاره ای به سن سوده بنت زمعه نمیکند با آنکه درست در یک زمان به عقد هم در آمده بودند.

حال فرض کنید گفته شود که سوده در زمانی که عایشه این حدیث- یعنی حدیث شش ساله بودنش- را روایت کرده سوده بنت زمعه از دنیا رفته بوده است. اما نادرستی چنین فرضیه ای هنگامیکه مشخص میشود که بدانیم عایشه دارای حسادت فراوانی نسبت به خدیجه همسر اول پیامبر که او هم در زمان ازدواج پیامبر با عایشه فوت کرده بوده !! , است. آنهم بر پایه روایتهای زیر:
وقد ذكر النبي ” صلى الله عليه وآله وسلم ” خديجة يوما ، فغارت أم المؤمنين ، فقالت : هل كانت إلا عجوزا أبدلك الله خيرا منها ؟ وفي لفظ مسلم : ” وما تذكر من عجوز من عجائز قريش ، حمراء الشدقين ، هلكت في الدهر ، أبدلك الله خيرا ممنها ” ؟ فغضب ” صلى الله عليه وآله وسلم ” ، ‹ صفحة 292 › حتى اهتز مقدم شعره ، ثم قال : لا والله ، ما أبدلني الله خيرا منها الخ الرواية.
*صحيح مسلم ج 7 ص 134 ، لكنه لم يذكر جوابه ” صلى الله عليه وآله وسلم ” وأسد الغابة ج 5 ص 857 / 558 و 438 والإصابة ج 4 ص 283 ، والاستيعاب هامشها ج 4 ص 286 / 287 ، وصفة الصفوة ج 2 ص 8 ، ومسند أحمد ج 6 ص 117 ، وليراجع البخاري ج 2 ص 202 ط سنة 1309 ه‍ . ق والبداية والنهاية ج 3 ص 128 واسعاف الراغبين بهامش نور الابصار ص 96 .
روزی پیامبر از خدیجه یاد کرد پس عایشه از خشم و حسادت بر آشفته و گفت : ای پیامبر مگر خدیجه چیزی بیش از یک پیرزن بود؟!! پس پیامبر خشمگین شده و فرمود : نه به خدا قسم خدا بهتر از خدیجه به من نداد…
از سوی دیگر چنانچه گذشت عایشه نسبت به تمامی زنان پیامبر حسادت میورزیده حال چگونه است که برای ارضای این حس هیچ یادی از سن بسیار زیادتر سوده بنت زمعه و یا باکره نبودنش نمیکند باز جای پرسش فراوان دارد.

- عايشه مفتي

اما آنچه بيش از بيش روايتهاي بالا بودن سن عايشه حتى از 22 سال را در هنگام دخول را ميتوان در اين حديث كه سنيان همگي بر آن صحه گذاشته اند دريافت:
وأخرج ابن سعد عن القاسم قال : كانت عائشة استقلت بالفتوى في عهد أبي بكر وعمر وعثمان .
*الحاكم ( المستدرك 8 / 4 ) وسير أعلام النبلاء 133 / 2 .
عايشه در زمان ابو بکر و عمر و عثمان در صدور فتوا استقلال یافته بود!
اگر روایت خود عایشه را در مورد سنش بپذیریم که در هنگام فوت پیامبر 18 سال داشته و چون پدرش بلافاصله در پس از پیامبر فوت کرده در اینصورت چگونه ممکن است زنی هجده ساله آنهم با حضور زنان دیگری چون ماریه قبطیه و ام سلمه و … که هم بزرگتر از او و هم به گواهی تاریخ دانشمند تر بوده اند یا در حضور بانویی چون حضرت زهرا سلام الله علیها بتوند استقلال در قضاو فتوا دادن داشته باشد مگر آنکه سنش بسیار بیشتر از آنچه باشد که خود میگوید.
از دیگر سو ما در تاریخ با انبوهی از روایتهایی مواجهیم که عایشه از پیامبر نقل میکند حال اگر فرض کنیم که همانگونه که عایشه خود نقل میکند سنش در هنگام دخول پیامبر 9 سال بوده و آنچنانکه مدعی است در آن هنگام از فرط خرد سالی هنوز با اسباب بازهایش بازی میکرده اما باز میبینیم روایتهای فقهی عایشه که مورد استناد اهل سنت است بسیار فراوان است و لازمه اعتماد به آنها این استکه عایشه از حالت کودکی خارج شده باشد یعنی حداقل 16 ساله باشد تا بتوان به گفته وی اعتماد کرد با این حساب آیا منطقی است که در عرض دو سال یعنی تا 18 ساله شدن بیش از 25000 حدیث از پیامبر شنیده باشد تازه آنهم احادیث فقهی فقط؟!

- ديگر انگيزه ي جعل

ممکن است این پرسش برای خواننده پیش بیاید که چرا عایشه یا راویان سنی چنین احادیثی را برای وی جعل کرده اند؟!!
نخستین پاسخ را باید در نسبت عایشه با خلیفه اول جستجو کنید.عایشه دارای احادیث فراوانی درباره فضیلتهای پدرش از زبان پیامبر اسلام است اما لازمه باوراندن این افکار به مردم آنستکه کودکی عایشه با زندگی رسول خدا پیوند داده شود بنابر این خلفا - هر سه- بعلاوه معاویه به چنین کاری دست زدند و مجموعه ای از این دست روایتها را برای عایشه جعل کردند البته نباید در این میان از نقش رشوه و خرید وجدان نیز غافل شویم چرا که بنابر روایتهای ذیل

عن ذكوان مولى عائشة قال : قدم درج من العراق فيه جواهر إلى عمر بن الخطاب . فقال لأصحابه : أتدرون ما ثمنه. فقالوا : لا . ولم يدروا كيف يقسمونه . فقال : أتأذنون أن أرسل به إلى عائشة لحب رسول الله صلى الله عليه وسلم إياها . قالوا : نعم . فبعث به إليها.
*الحاكم المستدرك 8 / 4 وسير أعلام النبلاء 133 / 2 .
ذکوان غلام عایشه چنین نقل میکند که روزی جواهری ای از عراق برای عمر بن خطاب فرستاده شد . عمر از اطرافیان پرسید آیا میدانید قیمت آن چیست؟ گفتند:نه.و ندانستند چگونه انرا تقسیم کنند پس عمر از آنان اجازه خواست تا آنرا تمام و کمال به نزد عایشه بفرستند و انان نیز اذن بدینکار دادند!!
البته عمر این کار خود را با عشق پیامبر به عایشه توجیه میکند اما آیا این کار بدون ما به ازای قبلی برای عایشه بوده است؟
وأخرج ابن سعد عن مصعب بن سعد قال : . فرض عمر لأمهات المؤمنين عشرة آلاف . وزاد عائشة ألفين . وقال : إنها حبيبة رسول الله صلى الله عليه وسلم.
*الطبقات الكبرى 67 / 8 .
ابن سعد روایت میکند که عمر برای هر کدام از زنان پیامبر ده هزار (درهم) مقرری قرار دادند و برایعایشه دوهزار درهم بیشتر !

وفي عهد معاوية بن أبي سفيان . تعهد معاوية أم المؤمنين بالعطايا . روي عن عروة أن معاوية بعث إلى عائشة بمائة ألف.
* الحلية / أبو نعيم 47 / 7 ، سير أعلام النبلاء 131 / 2 ، المستدرك 13 / 4 .
معاویه متعهد شده بود که ام المزمنین عایشه را با بخششها اکرام کند و عروئ روایت میکند که عایشه صد هزار درهم از معویه بخشش دریافت کرد.

وأخرج أبو نعيم عن عبد الرحمن بن القاسم قال : أهدى معاوية لعائشة ثيابا ” وورقا ” وأشياء توضع في أسطوانتها.*الحلية 48 / 2 .
ابو نعيم ازعبد الرحمن بن قاسم روايت ميكند كه: معاوية به عايشه پیراهنهایی از جنس"وورقا” و اشیاء گرانبهای دیگری هدیه نمود!

حالا چرا؟ در همین روایتهای جعلی جستجو کنید مثل روایتهای فضائل معاویه از زبان پیامبر که خانم عایشه روایت فرموده اند!!